Dania: akt urodzenia, sprostowanie, tłumaczenie i legalizacja w sprawach surogacji
Najważniejsze: akt urodzenia i ustalenie rodzicielstwa to odrębne kwestie
W Danii właściwy dokument zależy od miejsca urodzenia dziecka i tego, co trzeba wykazać. Duńskie zaświadczenie o danych osobowych (Personattest) przedstawia aktualne dane stanu cywilnego zapisane w duńskim rejestrze, w tym urodzenie i zweryfikowane informacje o rodzicach. Zagraniczny akt urodzenia wydaje organ państwa, w którym zarejestrowano urodzenie.
W sprawie surogacji trzeba oddzielić trzy pytania: który organ wydał akt, czy Dania ustaliła lub uznała prawne rodzicielstwo rodziców zamierzonych oraz czy państwo, w którym dokument będzie używany, wymaga tłumaczenia lub uwierzytelnienia. Akt, decyzja o rodzicielstwie i apostille pełnią różne funkcje.
Wybierz duński dokument potwierdzający urodzenie
Podstawowym duńskim dokumentem stanu cywilnego jest Personattest. Potwierdza najnowsze zarejestrowane dane dotyczące urodzenia, imienia, stanu cywilnego i, jeśli zostały wpisane oraz zweryfikowane, rodziców. W przypadku noworodka, któremu nie nadano jeszcze imienia, dokument może zawierać jedynie dane urodzenia i rodziców zapisane w chwili wystawienia.
Personattest pokazuje aktualne wpisy, a nie pełną historię. Aby wykazać wcześniejsze imię lub historyczny wpis, zamów Registerindsigt. Jest to zestawienie danych z rejestru, a nie zaświadczenie; wydaje się je bez pieczęci i podpisu.
Kto może otrzymać Personattest i jakie są jej ograniczenia
Co do zasady Personattest można zamówić dla osoby zarejestrowanej przy urodzeniu w Danii oraz dla jej dziecka poniżej 18 lat, z zastrzeżeniem oficjalnych warunków. Uprawnione mogą być też niektóre inne osoby, w tym zarejestrowane po adopcji międzynarodowej lub zmianie imienia wpisanej w Danii po 1 kwietnia 2006 r. Samo obywatelstwo duńskie ani zagraniczny akt urodzenia nie gwarantują wydania dokumentu dziecku urodzonemu za granicą.
Zaświadczenie jest dostępne po duńsku lub w wersji duńsko-angielskiej. Jeżeli duński urząd nie może zweryfikować danych rodziców osoby urodzonej za granicą, dane te mogą zostać pominięte. Dokument potwierdza to, co obecnie figuruje i zostało zweryfikowane w duńskim rejestrze; sam nie uznaje zagranicznego rozstrzygnięcia rodzicielstwa po surogacji.
Nie myl go z zaświadczeniem o chrzcie i urodzeniu
Zaświadczenie o chrzcie i urodzeniu (Fødsels- og dåbsattest) to inny dokument. W określonych przypadkach przysługuje osobie zarejestrowanej przy urodzeniu w Danii poza południową Jutlandią i ochrzczonej w Duńskim Kościele Narodowym. Zawiera imię, dane urodzenia, rodziców i chrzest.
Duńskie wytyczne rejestracyjne wskazują, że jeśli potrzebne jest zaświadczenie potwierdzające urodzenie, należy zamówić Personattest. W południowej Jutlandii obowiązują szczególne zasady wydawania. Wyjaśnij urzędowi cel użycia i sprawdź, który dokument zaakceptuje organ przyjmujący.
Surogacja wymaga odrębnej procedury ustalenia rodzicielstwa
Od 1 stycznia 2025 r. prawo duńskie przewiduje procedury ustalania lub rejestrowania rodzicielstwa po określonych duńskich altruistycznych i zagranicznych umowach surogacyjnych. Właściwa procedura zależy od miejsca zawarcia umowy i okoliczności sprawy; nie jest to tylko wniosek o ponowne wydanie aktu urodzenia.
Jeżeli dziecko urodziło się za granicą, akt urodzenia wydaje zagraniczny organ. Sam wpis rodziców zamierzonych w tym akcie nie zobowiązuje Danii do zarejestrowania takiego samego rodzicielstwa. W sprawach zagranicznej surogacji rozstrzyga Familieretshuset, duński organ prawa rodzinnego. Jeżeli dziecko ma duński numer CPR, po wejściu decyzji w życie potwierdź w Familieretshuset lub właściwym urzędzie rejestracyjnym, czy wpis w CPR został zaktualizowany.
Obywatelstwo, paszport, status pobytowy i prawo do podróży to odrębne kwestie. Nie należy ich wywodzić wyłącznie z aktu urodzenia lub decyzji o rodzicielstwie.
Surogacja za granicą: duńskie postępowanie wymaga więcej niż aktu urodzenia
W duńskim postępowaniu dotyczącym zagranicznej umowy surogacyjnej umowa musi zostać zawarta przed zajściem surogatki w ciążę. W chwili zawarcia umowy surogatka musi mieszkać za granicą i mieszkać tam przez poprzednie sześć miesięcy. Rodzicielstwo nie powstaje automatycznie; Familieretshuset rozstrzyga po zbadaniu dowodów.
Ustawa nowelizująca wymaga również, aby Familieretshuset ocenił dobro dziecka, wychodząc z założenia, że ustalenie rodzicielstwa zgodnie z umową leży w jego najlepszym interesie. Nie oznacza to automatycznego uznania: organ nadal rozstrzyga sprawę na podstawie przedstawionych dowodów. Przed powołaniem się na tę regułę duński prawnik powinien sprawdzić aktualny tekst jednolity ustawy o dzieciach.
Organ wskazuje cztery podstawowe kategorie dokumentów:
- Dowód więzi genetycznej dziecka z co najmniej jednym rodzicem zamierzonym, np. zaświadczenie lekarza lub kliniki, test DNA albo zagraniczne orzeczenie jasno wskazujące rodzica genetycznego.
- Oświadczenie notarialne po urodzeniu lub równoważny dokument wydany w państwie urodzenia, potwierdzający wolę surogatki przekazania rodzicielstwa i dziecka rodzicowi lub rodzicom zamierzonym.
- Pełna umowa, ze wszystkimi stronami oraz imionami i nazwiskami, adresami i datami urodzenia stron.
- Akt urodzenia dziecka lub równoważny dokument.
Przed złożeniem wniosku zapytaj Familieretshuset na piśmie, czy wymagane są oryginały lub poświadczone kopie oraz jakie zasady językowe, tłumaczeniowe, apostille i legalizacji obowiązują dla dokumentów z każdego państwa.
Oświadczenie musi dotyczyć przeniesienia rodzicielstwa, a nie tylko opieki
Oświadczenie złożone po urodzeniu musi jasno potwierdzać, że surogatka chce przekazać rodzicielstwo oraz dziecko rodzicowi lub rodzicom zamierzonym. Dokument dotyczący wyłącznie opieki, kurateli, władzy rodzicielskiej lub codziennej pieczy może nie spełniać wymogu.
Sprawdź treść, datę, tożsamość podpisującego, organ wydający i uwierzytelnienie. Jeżeli zagraniczny termin prawny nie odpowiada dokładnie pojęciu „rodzicielstwo”, zamów wierne tłumaczenie i zapytaj Familieretshuset, czy dokument spełnia wymogi ustawowe. Nie przerabiaj go samodzielnie.
Kogo można wpisać jako rodzica
W przypadku kwalifikującej się zagranicznej umowy duńskie wytyczne przypisują rodzicielstwo z uwzględnieniem składu rodziców zamierzonych i więzi genetycznej. Tabela podsumowuje oficjalne wytyczne, ale nie zastępuje indywidualnej decyzji.
| Układ rodziców zamierzonych | Skutek opisany w duńskich wytycznych |
|---|---|
| Kobieta i mężczyzna | Kobieta jest uznawana za matkę, a mężczyzna za ojca. |
| Dwóch mężczyzn | Ojcem jest rodzic genetyczny; drugi mężczyzna może zostać wpisany jako współojciec. |
| Dwie kobiety | Matką jest rodzic genetyczny; druga kobieta może zostać wpisana jako współmatka. |
| Samotny mężczyzna | Jest uznawany za ojca tylko przy więzi genetycznej z dzieckiem. |
| Samotna kobieta | Jest uznawana za matkę tylko przy więzi genetycznej z dzieckiem. |
W przypadku mężczyzny, który zamierza być jedynym rodzicem, surogatka przestaje być matką dziecka w rozumieniu prawa duńskiego dopiero wtedy, gdy Familieretshuset ustali jego ojcostwo zgodnie z tymi zasadami. Zagraniczny akt, prywatna umowa ani sam test DNA nie muszą kończyć duńskiej procedury.
Duńska umowa altruistyczna podlega innym zasadom
Aby zamierzeni rodzice zostali wpisani przy urodzeniu dziecka na podstawie duńskiej umowy altruistycznej, Familieretshuset musi zatwierdzić umowę przed zajściem surogatki w ciążę. Warunki obejmują bliską relację, więź genetyczną z co najmniej jednym zamierzonym rodzicem oraz brak wynagrodzenia dla surogatki, jej małżonka, zarejestrowanego partnera lub partnera, z którym wspólnie mieszka, w tym rekompensaty utraconych zarobków. Ustawa domniemywa wypłatę niedozwolonego wynagrodzenia, jeśli między surogatką a zamierzonym rodzicem lub rodzicami nie ma bliskiej relacji. Rzeczywiste koszty związane z ciążą można zwracać w granicach opublikowanych zasad; nie stanowi to wynagrodzenia.
W chwili zawarcia umowy surogatka musi mieć co najmniej 25 lat i mieszkać w Danii; musi też wcześniej urodzić dziecko. W chwili zatwierdzenia umowy nie może pozostawać pod opieką prawną. Rodzice zamierzeni muszą oświadczyć, że nie wykorzystali i nie będą wykorzystywać ewentualnej trudnej sytuacji surogatki. Umowa musi zostać sporządzona na formularzu zatwierdzonym przez Familieretshuset i podpisana przez surogatkę oraz rodzica lub rodziców zamierzonych. Aktualne instrukcje Familieretshuset wskazują również, że dokumenty muszą zostać podpisane tego samego dnia przez strony oraz adwokata albo dwóch świadków. Każdy rodzic zamierzony musi mieć ponadto co najmniej 18 lat w chwili zawarcia umowy. Do zatwierdzenia Familieretshuset wymaga również wniosku, opisu relacji między stronami oraz kosztów ciąży, które mają zostać pokryte; należy użyć aktualnego formularza cyfrowego i stosować się do instrukcji przesyłania dokumentów.
Jeśli surogatka jest zamężna, pozostaje w zarejestrowanym związku partnerskim lub mieszka z partnerem, jej małżonek, zarejestrowany partner lub partner we wspólnym gospodarstwie domowym również musi zatwierdzić i podpisać umowę. Po urodzeniu dziecka do rejestracji rodzicielstwa konieczne jest ponowne potwierdzenie umowy przez surogatkę oraz oświadczenie, że nie otrzymała i nie otrzyma zakazanego wynagrodzenia. Rodzic lub rodzice zamierzeni muszą złożyć wniosek o rejestrację i oświadczyć, że zakazane wynagrodzenie nie zostało wypłacone i nie będzie wypłacane; małżonek lub zarejestrowany partner musi dołączyć do oświadczenia surogatki, a małżonek, zarejestrowany partner lub partner we wspólnym gospodarstwie domowym musi złożyć także wymagane oświadczenie o braku wynagrodzenia.
Surogatka może wycofać się z umowy, zanim rodzicielstwo zostanie zarejestrowane, uznane lub ustalone w drodze decyzji; prawo to wygasa, gdy nastąpi jedno z tych zdarzeń. Umowa wygasa również, jeśli surogatka nie potwierdzi jej ponownie w związku z rejestracją, uznaniem lub decyzją w sprawie rodzicielstwa w ciągu sześciu miesięcy od urodzenia dziecka albo jeśli w ciągu dwóch lat od zatwierdzenia nie zostanie złożony wniosek o rejestrację, uznanie lub wydanie decyzji w sprawie rodzicielstwa. Przyjęty tekst ustawy nowelizującej stanowi, że Familieretshuset musi przedłużyć dwuletni termin o rok, jeżeli surogatka zaszła w ciążę i złoży wniosek przed upływem terminu. Aktualne wytyczne organu mówią jednak, że może on przedłużyć termin. Ze względu na tę różnicę należy potwierdzić aktualny tekst jednolity przepisów i praktykę organu, zanim ktokolwiek oprze się na możliwości przedłużenia terminu. Po wygaśnięciu umowy prawo duńskie uznaje surogatkę za matkę dziecka, nawet jeśli komórkę jajową lub nasienie przekazał rodzic zamierzony.
Do innych ustawowych przyczyn wygaśnięcia umowy należy wycofanie się jednego z zamierzonych rodziców, zanim surogatka zajdzie w ciążę, ustalenie, że warunki zatwierdzenia nie były spełnione, oraz określone przypadki rejestracji ojcostwa lub współmacierzyństwa na podstawie innych przepisów. Zasada wygaśnięcia z powodu braku ponownego potwierdzenia w ciągu sześciu miesięcy nie ma zastosowania, jeśli surogatka umrze przed upływem tego terminu. Ustawa przewiduje też szczególną regułę dotyczącą dziecka martwo urodzonego lub zmarłego przed rejestracją urodzenia: na wniosek zamierzony rodzic lub rodzice mogą zostać zarejestrowani, jeśli surogatka wyraziła pisemną zgodę. Jeśli rodzicielstwo nie zostało zarejestrowane przy urodzeniu, ale umowa nie wygasła, należy zapytać Familieretshuset o możliwość późniejszego uznania rodzicielstwa lub wydania formalnej decyzji. Gdy warunki zatwierdzenia lub rejestracji nie są spełnione, organ wskazuje adopcję przez rodzica przybranego jako możliwą alternatywę po odrębnej ocenie przesłanek.
Popraw błąd u właściwego organu
W razie błędu w duńskim rejestrze skontaktuj się z urzędem parafialnym lub organem, który wpisał albo ustalił daną informację. Zależnie od pola może to być urząd rejestracyjny, gmina/centrum obsługi obywatela albo Familieretshuset. Należy przedstawić dowody; urząd może sprawdzić podstawowy rejestr lub dokumenty źródłowe.
Błędna pisownia nazwiska, nieprawidłowa data, błąd miejsca urodzenia i spór o rodzicielstwo to różne sprawy. W kwestii rodzicielstwa po surogacji skontaktuj się z Familieretshuset zamiast prosić tylko o ponowny wydruk. Błąd w zagranicznym akcie urodzenia musi poprawić organ państwa wydającego; duńska apostille ani tłumaczenie nie zmienia zagranicznego rejestru.
W piśmie wskaż pole, aktualny wpis, żądaną korektę i dowody. W zależności od sprawy mogą to być oryginalny akt urodzenia, pisownia z paszportu, dokument stanu cywilnego, orzeczenie sądu, pełny dokumentacyjny pakiet surogacyjny lub zweryfikowane tłumaczenie. Nie poprawiaj dokumentu ręcznie.
Jak uzyskać duńskie zaświadczenie
Jeżeli spełnione są warunki, Personattest można zwykle zamówić na borger.dk przy użyciu MitID, wybierając dostawę cyfrową, pocztową lub odbiór, jeśli opcje są dostępne. Dokument cyfrowy jest podpisany elektronicznie i przeznaczony do użycia cyfrowego; nie ma fizycznego podpisu ani pieczęci. Przed zamówieniem sprawdź, czy odbiorca akceptuje ten format.
Bez MitID lub gdy usługa cyfrowa jest niedostępna, skontaktuj się z właściwym urzędem parafialnym; w południowej Jutlandii odpowiednie dokumenty wydaje urząd gminy. Przy osobistej wizycie zabierz dokument tożsamości ze zdjęciem. W przypadku dziecka urodzonego za granicą najpierw wyjaśnij rejestrację CPR i procedurę rodzicielstwa związaną z surogacją.
W przypadku dziecka urodzonego za granicą duńskie wytyczne kierują rodziców do gminnego Borgerservice w celu rejestracji CPR i wymagają zabrania zagranicznego aktu urodzenia oraz powiązanych dokumentów. W sprawie surogacji należy najpierw potwierdzić procedurę rodzicielstwa w Familieretshuset.
Apostille na dokumencie wydanym w Danii
Przed użyciem dokumentu za granicą sprawdź wymagania państwa odbiorcy. Duńskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych może opatrzyć apostille kwalifikujące się dokumenty wydane przez duńskie organy publiczne. Apostille potwierdza pochodzenie dokumentu lub podpis/pieczęć; nie potwierdza prawdziwości treści, nie ustala rodzicielstwa i nie gwarantuje akceptacji do danego celu prawnego.
Na 20 października 2026 r. opublikowana opłata wynosiła 250 DKK za dokument. Do e-apostille można przesłać tylko dokumenty spełniające wymagania dotyczące certyfikowanego podpisu cyfrowego; ministerstwo wskazuje niebieski pasek u góry PDF jako jego oznaczenie. Dokumenty z Digital Post bez wymaganego certyfikowanego podpisu podlegają odrębnym instrukcjom przekazania.
Dla dokumentu papierowego z podpisem własnoręcznym wymagany jest oryginał; skany, kserokopie i wydruki nie są akceptowane. Obsługa osobista może odbyć się od ręki; przesyłki pocztowe lub kurierskie zwykle zajmują 5–7 dni roboczych od otrzymania i mogą trwać dłużej. Przed złożeniem sprawdź aktualne procedury.
Jeżeli państwo docelowe nie jest objęte Konwencją Apostille, może być wymagana dodatkowa legalizacja przez jego przedstawicielstwo dyplomatyczne lub konsularne.
Dokumenty zagraniczne przedstawiane w Danii
Duńskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych nie apostilluje ani nie legalizuje dokumentów wydanych w innych państwach. Odpowiada za to państwo wydające. W zależności od kraju i stosowania konwencji apostille może być potrzebna apostille lub wieloetapowa legalizacja.
Zapytaj duński organ żądający dokumentu, czy uwierzytelnienie jest konieczne i w jakiej formie zostanie zaakceptowane. Familieretshuset ostrzega, że dokumenty zagraniczne w sprawach surogacji mogą wymagać apostille/legalizacji i często tłumaczenia. Uwierzytelnienie nie zastąpi brakujących stron umowy, dowodu więzi genetycznej ani oświadczenia, które nie dotyczy rodzicielstwa.
Tłumaczenie i zasady UE
W sprawie zagranicznych dokumentów składanych w duńskim postępowaniu dotyczącym surogacji potwierdź w Familieretshuset wymagany język i format tłumaczenia. Nie zakładaj, że angielski zawsze jest akceptowany. Duńskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych nie legalizuje dokumentów zagranicznych ani dołączonych do nich poświadczonych tłumaczeń.
Ministerstwo może zalegalizować tłumaczenie duńskiego dokumentu publicznego tylko wtedy, gdy zalegalizowany jest także oryginał. Procedura wymaga oświadczenia tłumacza poświadczonego przez notariusza albo, w przypadku firmy tłumaczeniowej, potwierdzonego przez właściwą izbę handlową; oryginał i tłumaczenie są łączone. Duńskie zasady co do zasady nie wymagają tłumacza przysięgłego do tej procedury, ale organ odbierający może ustalić własne wymagania.
Rozporządzenie UE 2016/1191 znosi legalizację niektórych objętych nim dokumentów publicznych, w tym aktów urodzenia i stanu cywilnego przedstawianych w innym państwie członkowskim. Wielojęzyczny formularz standardowy może pomóc w tłumaczeniu. Nie jest to ogólne zwolnienie dla każdej umowy surogacyjnej, dokumentu medycznego, oświadczenia notarialnego lub orzeczenia sądu ani nie określa skutków prawnych treści dokumentu.
Zestawienie dokumentów: cel i ograniczenia
| Dokument/czynność | Cel | Ograniczenie |
|---|---|---|
| Zagraniczny akt urodzenia | Rejestruje urodzenie według organu zagranicznego. | Sam nie gwarantuje uznania rodzicielstwa w Danii. |
| Dowód więzi genetycznej | Potwierdza więź z co najmniej jednym rodzicem zamierzonym. | Musi jasno wskazywać rodzica genetycznego. |
| Oświadczenie po urodzeniu | Potwierdza przekazanie rodzicielstwa i dziecka. | Oświadczenie dotyczące tylko opieki może być niewystarczające. |
| Pełna umowa | Pokazuje warunki i dane identyfikacyjne stron. | Wymagane są wszystkie strony i dane. |
| Apostille/legalizacja | Uwierzytelnia pochodzenie/podpis/pieczęć, gdy jest to wymagane. | Nie poprawia treści ani nie ustala rodzicielstwa. |
| Tłumaczenie/formularz UE | Pomaga spełnić wymagania językowe. | Musi odpowiadać wymaganiom odbiorcy; formularz UE uzupełnia, a nie zastępuje dokument. |
Traktuj tabelę jako pomoc w przygotowaniu, a nie zamiennik listy dokumentów dla konkretnej sprawy. Familieretshuset ocenia wystarczalność dowodów rodzicielstwa, a zagraniczny odbiorca określa własne wymogi formalne.
Praktyczna kolejność działań dla rodziców zamierzonych
- Ustal cel: duńskie postępowanie o rodzicielstwo, rejestracja CPR, paszport, pobyt lub użycie za granicą.
- Uzyskaj urzędowy akt urodzenia od organu wydającego i sprawdź, czy można otrzymać odpowiednie zaświadczenie duńskie.
- W przypadku surogacji zagranicznej zbierz pełną umowę, dowód więzi genetycznej, oświadczenie po urodzeniu i akt urodzenia.
- Zapytaj Familieretshuset na piśmie o oryginały/poświadczone kopie, język, tłumaczenie i uwierzytelnienie.
- Popraw błędy u właściwego organu przed tłumaczeniem lub legalizacją.
- Wykonaj wyłącznie formalności uwierzytelniające potwierdzone przez odbiorcę; zachowaj pełny zestaw dokumentów i dowód złożenia.
- Po wejściu decyzji w życie sprawdź ewentualną aktualizację CPR, a obywatelstwo, paszport i podróż zweryfikuj osobno.
To praktyczna wskazówka, nie dodatkowy termin ustawowy ani gwarancja zatwierdzenia. Procedura może zależeć od miejsca urodzenia, daty i warunków umowy, miejsca zamieszkania surogatki, dowodów genetycznych, składu rodziny i zasad kraju docelowego.
Jeżeli dokumenty odrzucono lub dane się różnią
Częste braki to złożenie wyłącznie aktu urodzenia, brak stron umowy, niewystarczający dowód więzi genetycznej, oświadczenie o opiece zamiast rodzicielstwa, rozbieżne imiona lub daty, nieakceptowane tłumaczenie albo brak wymaganego uwierzytelnienia.
Poproś o pisemne uzasadnienie wskazujące brakujący dokument lub wadę formalną. Ustal procedurę i termin uzupełnienia, ponownego rozpoznania lub odwołania; nie zakładaj jednego terminu dla wszystkich spraw. Jeśli błędny jest sam akt, przed ponownym złożeniem uzyskaj poprawioną wersję od właściwego wystawcy i zachowaj potwierdzenie odbioru.
Wniosek: uwierzytelnij dokument, a rodzicielstwo ustal osobno
Najpierw określ cel, uzyskaj właściwy akt urodzenia i traktuj uznanie rodzicielstwa, korektę, tłumaczenie oraz legalizację jako odrębne etapy. W sprawie surogacji zagranicznej zacznij od listy Familieretshuset i potwierdź wymogi państwa wydającego. Personattest odzwierciedla zweryfikowane dane duńskie, akt zagraniczny — zapis zagranicznego organu, a apostille potwierdza pochodzenie. Żaden z tych dokumentów nie zastępuje pozostałych.
Przed działaniem potwierdź aktualne wymagania i terminy we właściwym organie.
Źródła urzędowe i zakres weryfikacji
Źródła urzędowe wykorzystane przy opracowaniu projektu:
- Familieretshuset — Foreign surrogacy agreements (official Danish guidance)
- Familieretshuset — Danish altruistic surrogacy agreements (official Danish guidance)
- Act No. 1687 of 30 December 2024 — Retsinformation (official legislation)
- Act No. 1687 of 30 December 2024 — official PDF of enacted text (Retsinformation)
- Personregistrering.dk — Personattest (Danish official guidance)
- Personregistrering.dk — Baptism and Birth Certificate
- Personregistrering.dk — Register insight and correction of errors (Danish)
- Personregistrering.dk — How do you apply for a name of your child?
- Ministry of Foreign Affairs of Denmark — Certificates of birth, baptism, person and name
- Ministry of Foreign Affairs of Denmark — General information on Apostille/legalisation
- Ministry of Foreign Affairs of Denmark — Legalisation of foreign documents
- Ministry of Foreign Affairs of Denmark — Translations
- Regulation (EU) 2016/1191 — EUR-Lex
- Ministry of Foreign Affairs of Denmark — Legalisation (Apostille), fees and service overview
Informacje o tytule ustawy nr 1687 i przepisie o wejściu w życie opierają się na oficjalnym wyniku wyszukiwania Retsinformation; pełny aktualny tekst wymaga potwierdzenia. Aktualne procedury porównano z wytycznymi Familieretshuset.
