Draagmoederschap in Frankrijk: verbod en erkenning van buitenlands ouderschap
Kort antwoord: draagmoederschap is in Frankrijk verboden; erkenning van ouderschap uit het buitenland is een aparte vraag
Op 22 oktober 2026 staat het Franse recht geen draagmoederschapsovereenkomsten toe die in Frankrijk worden gesloten, ongeacht of het model commercieel, altruïstisch, uitsluitend op vergoeding van kosten gebaseerd, gestationeel of traditioneel wordt genoemd. Artikel 16-7 van het Burgerlijk Wetboek verklaart iedere overeenkomst over voortplanting of zwangerschap voor een ander nietig. Artikel 16-9 bepaalt dat de betrokken bepalingen van openbare orde zijn. Dat de draagmoeder geen vergoeding ontvangt, schept geen uitzondering.
Het verbod beantwoordt niet elke grensoverschrijdende vraag. Onder bepaalde omstandigheden kunnen Franse rechtbanken afstamming erkennen die na een geboorte via draagmoederschap in het buitenland door een buitenlandse rechter is vastgesteld; daardoor wordt een overeenkomst in Frankrijk niet legaal en is overschrijving van een buitenlandse geboorteakte niet gegarandeerd.
Bepaal eerst de situatie: een voorgenomen regeling in Frankrijk, betrokkenheid van een bemiddelaar, een kind dat al in het buitenland is geboren of een buitenlandse rechterlijke beslissing die ouderschap vaststelt. De procedure, documenten en risico’s verschillen per geval. Dit artikel beschrijft het Franse rechtskader en de huidige erkenningsbeginselen, niet de toelatingsregels van buitenlandse klinieken of het recht van ieder mogelijk bestemmingsland.
Wettelijke grondslag en gevolgen van nietigheid
Artikel 16-7 van het Franse Burgerlijk Wetboek bepaalt dat iedere overeenkomst over voortplanting of zwangerschap voor een ander nietig is. De bepaling maakt geen onderscheid tussen een draagmoeder met een genetische band met het kind en een draagster zonder genetische band, en evenmin tussen betaalde en onbetaalde modellen. Artikel 16-9 maakt deze regels van openbare orde. Partijen kunnen de overeenkomst dus niet in Frankrijk afdwingbaar maken door een contractuele benaming, een rechtskeuzebeding of de omschrijving “privé en vrijwillig”.
De gevolgen betreffen meer dan alleen een betalingsclausule. Er mag niet van worden uitgegaan dat een Franse rechter toezeggingen afdwingt om zwanger te worden, een zwangerschap voort te zetten, een kind over te dragen, afstand te doen van ouderschap of een vergoeding te betalen op grond van een draagmoederschapsovereenkomst. De gevolgen van een concreet geschil hangen af van de vordering en de feiten. Nietigheid betekent niet dat iedere samenhangende handeling automatisch strafbaar is, en bepaalt op zichzelf niet wie juridisch ouder is van een al geboren kind.
Het kernverbod gaat terug op de bio-ethische wetgeving van 1994. De Bio-ethiekwet van 2 augustus 2021 wijzigde artikel 47 over buitenlandse akten van de burgerlijke stand; zij schafte artikel 16-7 niet af en creëerde geen uitzondering voor altruïstisch draagmoederschap.
Commercieel en altruïstisch model: geen Franse uitzondering
Sommige landen onderscheiden wettelijk commercieel en altruïstisch draagmoederschap. Dat onderscheid kan relevant zijn volgens het recht van het land waar het programma plaatsvindt, maar leidt in Frankrijk niet tot twee verschillende uitkomsten: artikel 16-7 maakt de overeenkomst nietig, ongeacht of er wordt betaald.
| Model of kenmerk | Positie onder Frans intern recht | Praktisch gevolg |
|---|---|---|
| Commercieel model met vergoeding aan de draagmoeder | Overeenkomst nietig op grond van artikel 16-7. | Betaling maakt de overeenkomst niet afdwingbaar; betaalde bemiddeling kan ook leiden tot de verzwaarde straffen van artikel 227-12. |
| Altruïstisch model zonder vergoeding | De overeenkomst is eveneens nietig op grond van artikel 16-7. | De vermelding dat geen vergoeding wordt betaald, is geen wettelijke uitzondering. |
| Alleen vergoeding van kosten | Artikel 16-7 bevat geen uitdrukkelijke uitzondering voor kostenvergoeding. | Het etiket “kostenvergoeding” maakt de regeling niet automatisch rechtmatig in Frankrijk; de feiten en eventuele bemiddeling moeten afzonderlijk worden beoordeeld. |
| Programma toegestaan volgens buitenlands recht | Buitenlandse rechtmatigheid heft het Franse interne verbod niet op. | Dit kan van belang zijn voor latere erkenning van ouderschap, maar garandeert geen erkenning of Franse documenten. |
Betaling is afzonderlijk relevant onder artikel 227-12: de straffen voor de daar bedoelde bemiddeling verdubbelen wanneer zij beroepsmatig of met winstoogmerk plaatsvindt. Dat staat los van de civielrechtelijke geldigheid van de overeenkomst. De wet bevat geen algemene uitzondering voor een bureau, vriend of non-profitorganisatie enkel omdat de dienst altruïstisch wordt genoemd.
Strafrecht: bepaal de handeling en de deelnemer
Artikel 227-12 van het Franse Wetboek van Strafrecht bestraft bemiddeling tussen een persoon of paar dat een kind wil opnemen en een vrouw die ermee instemt het kind te dragen om het aan hen over te dragen. De basisstraf bedraagt één jaar gevangenisstraf en een boete van € 15.000. Als de bemiddeling beroepsmatig of met winstoogmerk plaatsvindt, worden de straffen verdubbeld tot twee jaar en € 30.000. Ook poging tot de onder dit artikel vallende bemiddelingsdelicten is met dezelfde straffen strafbaar.
De bestanddelen van het delict zijn belangrijk. De bepaling ziet op bemiddeling; zij legt niet automatisch dezelfde straf op aan iedere wensouder of draagmoeder enkel wegens deelname aan een regeling. Aansprakelijkheid hangt af van het feitelijke gedrag, het bewijs en de toepasselijke regels over strafrechtelijke rechtsmacht. Benamingen als “advies”, “matchingdienst”, “non-profit” of “kostenvergoeding” beslissen de juridische beoordeling niet.
Artikel 227-13 bestraft afzonderlijk vrijwillige verwisseling, simulatie of verzwijging die een aantasting van de burgerlijke staat van een kind veroorzaakt, met maximaal drie jaar gevangenisstraf en een boete van € 45.000; poging wordt met dezelfde straffen bestraft. Dit is geen automatische straf voor draagmoederschap: de eigen wettelijke bestanddelen moeten worden bewezen. Een afstammingskwestie moet via rechtmatige procedures bij de burgerlijke stand en de rechter worden opgelost, niet door akten te wijzigen, feiten te verbergen of bewust onjuiste documenten in te dienen.
Dit zijn afzonderlijke strafbare feiten; aansprakelijkheid hangt af van de bestanddelen van elk feit en het gedrag van de betrokkene.
Een programma in het buitenland: twee rechtsstelsels
Een inwoner van Frankrijk die een programma in het buitenland overweegt, moet twee afzonderlijke vragen onderzoeken: staat het recht van het bestemmingsland dit programma toe voor deze deelnemers, deze medische methode, betalingsstructuur en ouderschapsprocedure? En hoe behandelt Frankrijk de overeenkomst, gedragingen met een Franse band en het ouderschap en de documenten van het kind na de geboorte? Het antwoord op de eerste vraag beslist de tweede niet.
Het bestemmingsland kan regels stellen over deelnemers, betalingen en kosten, toestemming, het tijdstip van ouderschapsbeslissingen en de vorm waarin ouderschap wordt vastgesteld, via een administratieve akte of rechterlijke beslissing. Controleer het recht dat op de relevante data daadwerkelijk van kracht is. Dit artikel certificeert geen enkel land als rechtmatig of geschikt.
Het Franse verbod betekent niet dat elke handeling in het buitenland automatisch in Frankrijk strafrechtelijk wordt vervolgd. Op grond van artikel 113-2 van het Franse Wetboek van Strafrecht geldt het Franse strafrecht voor strafbare feiten die in Frankrijk zijn gepleegd, ook wanneer één bestanddeel daar is verwezenlijkt. Bij feiten die volledig in het buitenland zijn gepleegd, kan artikel 113-6 gelden voor misdrijven gepleegd door Franse staatsburgers en voor minder ernstige strafbare feiten alleen als het gedrag ook strafbaar is volgens het recht van de plaats waar het is gepleegd. Voor misdrijven onder de artikelen 113-6 en 113-7 moet de vervolging door het openbaar ministerie worden ingesteld en in beginsel worden voorafgegaan door een klacht van het slachtoffer of diens rechtsopvolgers, of een officiële melding door de autoriteit van de plaats waar het feit is gepleegd, behoudens wettelijke uitzonderingen. Artikel 113-7 kan ook gelden voor bepaalde in het buitenland gepleegde strafbare feiten als het slachtoffer ten tijde van het feit de Franse nationaliteit had en aan de wettelijke voorwaarden is voldaan. De bestanddelen van het strafbare feit en de rol van iedere persoon moeten nog steeds worden vastgesteld. Vraag vóór ondertekening of betaling afzonderlijk advies over het recht van het bestemmingsland en het Franse recht, waaronder de plaats van bemiddeling, nationaliteit, dubbele strafbaarheid en procedurele voorwaarden. Rechtmatigheid in het buitenland garandeert geen erkenning in Frankrijk.
Buitenlandse geboorteakten en artikel 47 van het Burgerlijk Wetboek
Artikel 47 van het Franse Burgerlijk Wetboek regelt de bewijskracht van buitenlandse akten van de burgerlijke stand. In het algemeen levert een akte die is opgesteld volgens de gebruikelijke vormen van het betrokken land bewijs op, tenzij andere documenten, externe gegevens of kenmerken van de akte na noodzakelijke controles aantonen dat zij onregelmatig of vervalst is of dat de vermelde feiten niet met de werkelijkheid overeenstemmen. Sinds de Bio-ethiekwet van 2 augustus 2021 bepaalt de wet uitdrukkelijk dat die werkelijkheid naar Frans recht wordt beoordeeld.
Een officiële buitenlandse geboorteakte wordt dus niet gegarandeerd in Franse registers overgeschreven alleen omdat zij geldig is in het land van afgifte. De autoriteit kan het vermelde ouderschap en de juridische grondslag daarvan onderzoeken. De beoordeling kan verschillen naargelang de akte rechtstreeks door een buitenlandse ambtenaar van de burgerlijke stand is afgegeven of is opgesteld ter uitvoering van een buitenlandse rechterlijke beslissing.
De wijziging van 2021 voegde de verwijzing naar Frans recht toe, maar stelde geen algemene regel in die weigering voorschrijft van elke buitenlandse geboorteakte die verband houdt met draagmoederschap. Op 3 juli 2026 oordeelde de Plenaire Vergadering van het Hof van Cassatie dat een buitenlandse akte van de burgerlijke stand die op basis van een buitenlandse rechterlijke beslissing is opgesteld, onlosmakelijk met die beslissing is verbonden. Als het exequatur van de onderliggende beslissing wordt geweigerd, kan de akte op basis van die beslissing ook niet gedeeltelijk worden overgeschreven. Artikel 47 beslist niet zelfstandig over het afzonderlijke exequaturvraagstuk: de beslissing en de ondersteunende stukken moeten samen worden beoordeeld.
Bij een verzoek om rechtstreekse overschrijving moet een advocaat de akte, de vermelde ouders, de genoemde rechtsgrond en mogelijk door de Franse autoriteit gevraagde bewijzen identificeren. Als de akte berust op een buitenlandse rechterlijke beslissing, vraag dan de volledige beslissing op en beoordeel of erkenning of exequatur de juiste route is. Zonder documenten is geen universeel antwoord veilig.
Buitenlandse rechterlijke beslissingen en exequatur
Exequatur is de Franse gerechtelijke procedure waarmee een buitenlandse beslissing de relevante werking in Frankrijk krijgt. Artikel 509 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering vormt de algemene grondslag voor de werking van buitenlandse beslissingen en akten. Bij draagmoederschap onderzoekt de Franse rechter de internationale regelmatigheid van de beslissing; hij aanvaardt of verwerpt haar niet automatisch enkel omdat het kind via draagmoederschap is geboren.
Als geen toepasselijk internationaal verdrag geldt, omvat de toets onder meer de indirecte bevoegdheid van de buitenlandse rechter, verenigbaarheid met de Franse internationale openbare orde in materieel en procedureel opzicht en afwezigheid van fraude. De Franse rechter mag de zaak niet eenvoudig opnieuw inhoudelijk beoordelen. De concrete toets hangt af van de beslissing, de buitenlandse procedure en het overgelegde bewijs.
Het dossier van de buitenlandse procedure is bijzonder belangrijk. De Franse rechter moet de rollen van de deelnemers kunnen vaststellen en nagaan of de buitenlandse rechter heeft vastgesteld dat toestemming is gegeven voor de overeenkomst, de voorwaarden en de gevolgen voor ouderlijke rechten. De toestemming van de draagmoeder is bijzonder belangrijk. Een summier gemotiveerde beslissing kan worden aangevuld met documenten die gelijkwaardig zijn aan de ontbrekende motivering, maar de verzoeker moet die indienen. Algemene verklaringen kunnen onvoldoende zijn als niet blijkt waarmee partijen hebben ingestemd.
De toets houdt rekening met kwetsbaarheid van partijen, toestemming, de identiteit en belangen van het kind, mogelijke fraude en ernstige risico’s zoals mensenhandel. Ook moet langdurige juridische onzekerheid voor het kind worden voorkomen. De regel is niet “verbod betekent automatische weigering” en evenmin “buitenlandse beslissing betekent automatische erkenning”: er is rechterlijke toetsing nodig die het verbod en de rechten van het kind met elkaar verzoent.
Rechtspraak: verbod en afzonderlijke erkenningstoets in het belang van het kind
In Mennesson tegen Frankrijk (26 juni 2014) stelde het EHRM een schending van artikel 8 vast met betrekking tot het recht van de kinderen op eerbiediging van hun privéleven, omdat Frankrijk de afstammingsrelatie met hun biologische vader, wiens genetische band was vastgesteld, niet erkende. Het advies van 10 april 2019 betrof een andere, nauw afgebakende situatie: de afstamming van de wensvader was erkend en de buitenlandse geboorteakte vermeldde de wensmoeder. In die situatie vereiste artikel 8 een effectieve mogelijkheid om de band met haar te erkennen. Het Hof verplichtte niet in alle gevallen tot rechtstreekse overschrijving van de buitenlandse geboorteakte; adoptie kon ook volstaan als zij effectief en voldoende snel was. Het advies was adviserend en geen bindend arrest; het Franse Hof van Cassatie paste het toe in zijn arrest van 4 oktober 2019.
De Franse rechtspraak ontwikkelde zich verder, maar draagmoederschap werd daardoor niet legaal in Frankrijk. Op 4 oktober 2019 paste de Plenaire Vergadering van het Hof van Cassatie het advies toe in een geschil over de overschrijving van een buitenlandse geboorteakte. Zij oordeelde dat het enkele feit dat de geboorte voortkwam uit draagmoederschap dat in Frankrijk verboden is, onder de omstandigheden van die zaak geen reden was om overschrijving ten aanzien van de biologische vader of erkenning van de afstammingsrelatie met de wensmoeder te weigeren. Dit was geen algemene regel die rechtstreekse overschrijving van elke buitenlandse akte verplicht stelde. Latere uitspraken bleven het belang benadrukken van de identiteit van het kind, een effectieve route naar vaststelling van afstamming en een individuele beoordeling.
Op 2 oktober 2024 benadrukte het Hof van Cassatie dat een buitenlandse beslissing waarvoor exequatur wordt gevraagd voldoende gemotiveerd moet zijn, zelf of via gelijkwaardige documenten. De rechter moet de deelnemers kunnen identificeren en kunnen nagaan of de draagmoeder instemde met de overeenkomst, de voorwaarden en de gevolgen voor ouderlijke rechten. In die zaak hadden de verzoekers onvoldoende gelijkwaardige stukken ingediend om de gebrekkige motivering aan te vullen, zodat exequatur werd geweigerd.
Op 14 november 2024 oordeelde het Hof dat geen essentieel beginsel van Frans recht erkenning verhindert alleen omdat het in het buitenland vastgestelde ouderschap niet overeenstemt met de biologische werkelijkheid, ook niet wanneer de wensouder geen biologische band met het kind heeft. Er blijven controles vereist, waaronder toestemming en afwezigheid van fraude. Deze beslissingen gaan over erkenning van buitenlands ouderschap, niet over toestemming om in Frankrijk een draagmoederschapsovereenkomst te sluiten.
Wat de Plenaire Vergadering op 3 juli 2026 besliste
Een belangrijke verduidelijking kwam van de Plenaire Vergadering van het Hof van Cassatie van 3 juli 2026, in zaken nr. 24-50.028 en nr. 24-50.029. Het Hof kwalificeerde het Franse verbod op draagmoederschapsovereenkomsten als een essentieel beginsel van Frans recht en onderdeel van de internationale openbare orde. Ook oordeelde het dat het recht van het kind op eerbiediging van het privéleven op grond van artikel 8, met inbegrip van identiteit en ouderschap, daar deel van uitmaakt. Beide beginselen moeten worden verzoend: het verbod alleen beslist niet of een buitenlandse ouderschapsbeslissing wordt erkend.
De zaken betroffen Canadese beslissingen die ouderschap van wensouders vaststelden. De Plenaire Vergadering stond exequatur toe na beoordeling van ondersteunende documenten waarmee de rol en toestemming van de draagmoeder en de gevolgen voor ouderlijke rechten konden worden gecontroleerd. Er is geen automatische erkenning: de beslissing of gelijkwaardige stukken moeten de Franse rechter in staat stellen de deelnemers te identificeren en toestemming te verifiëren. De verzoeker moet de benodigde documenten overleggen.
Het Hof lichtte ook de praktische gevolgen toe. Een buitenlandse akte van de burgerlijke stand die op een buitenlandse rechterlijke beslissing berust, is onlosmakelijk met die beslissing verbonden; als het exequatur wordt geweigerd, kan de akte op basis van die beslissing ook niet gedeeltelijk worden overgeschreven. In de zaken die het Hof beoordeelde, kon weigering volgens het Hof betekenen dat het kind geen effectief en voldoende snel alternatief had om de afstamming vast te stellen. Dat gevolg moest worden afgewogen tegen de toetsing van toestemming, fraude, mensenhandel en andere belemmeringen van openbare orde. Het belang van het kind blijft een primaire overweging, maar vervangt de rechterlijke toetsing niet.
De uitspraken trekken artikelen 16-7 en 16-9 niet in, creëren geen Franse route voor altruïstisch draagmoederschap, keuren commerciële programma’s niet goed en geven geen algemeen recht op exequatur. Ze verduidelijken wanneer een buitenlandse beslissing ondanks het blijvende binnenlandse verbod kan worden erkend. De feiten en documenten van het concrete geval blijven doorslaggevend.
Erkenning is geen adoptie, nationaliteit of reisvergunning
Wanneer een buitenlandse beslissing die ouderschap vaststelt exequatur krijgt en geen adoptiebeslissing is, erkennen Franse rechters het ouderschap als zodanig en kennen zij daaraan de gevolgen toe die volgen uit het recht dat op elk gevolg van toepassing is. Zij zetten de buitenlandse beslissing niet automatisch om in een Franse volle adoptie. De beslissingen van 3 juli 2026 verwierpen uitdrukkelijk de kwalificatie van de onderzochte Canadese ouderschapsbeslissingen als volle adopties.
Erkenning beantwoordt op zichzelf niet alle vragen over Franse nationaliteit, een paspoort, toestemming voor in- of uitreis, ouderlijke verantwoordelijkheid in een bepaalde procedure, erfrecht, belastingen of sociale zekerheid. Elk onderwerp kan eigen verwijzingsregels, documenten en bevoegde instanties hebben. Nationaliteit kan niet uitsluitend worden afgeleid uit de geboorteplaats of het bestaan van een buitenlandse beslissing over draagmoederschap.
Lees de exacte inhoud van de buitenlandse beslissing en beoordeel de gevolgen naar Frans recht. Erkenning is geen algemene bevestiging dat elke stap van het programma rechtmatig was of dat de overeenkomst in Frankrijk afdwingbaar zou zijn geweest. Vraag de advocaat de afzonderlijke gewenste uitkomsten te benoemen: registratie van de burgerlijke stand, erkenning van ouderschap, nationaliteit, paspoort en reizen, en latere familierechtelijke gevolgen. Voor elk resultaat is een eigen antwoord en documentenlijst nodig.
Bewijsstukken bewaren als het kind al in het buitenland is geboren
Als een kind na een draagmoederschapsprogramma al in het buitenland is geboren, bewaar dan het volledige, ongewijzigde dossier voordat u een Franse procedure kiest. Dit omvat vaak de buitenlandse geboorteakte en wijzigingen; de volledige beslissing die ouderschap vaststelt en de motivering daarvan; het verzoekschrift en de processtukken die aan de buitenlandse rechter zijn voorgelegd; de draagmoederschapsovereenkomst en wijzigingen; en documenten die de rol van iedere deelnemer en de toestemming van de draagmoeder voor de overeenkomst en de gevolgen voor ouderlijke rechten aantonen.
Bewaar ook relevante toestemmingen, processtukken, beslissingen over ouderschap of gezag, bewijs van onherroepelijkheid of uitvoerbaarheid indien relevant, en documenten die het ingeroepen buitenlandse recht toelichten. Donorgegevens en andere gevoelige gegevens mogen alleen langs rechtmatige weg en met inachtneming van vertrouwelijkheid worden verkregen. Niet elk document is in elk geval nodig.
Vraag de advocaat welke stukken gecertificeerde kopieën, beëdigde vertalingen, apostilles of legalisatie nodig hebben. De vereisten hangen af van de uitgevende staat, toepasselijke verdragen, het document en de procedure. Voor exequatur is vooral van belang of het dossier de bevoegdheid en motivering van de buitenlandse rechter, de rollen van deelnemers, geïnformeerde toestemming en de gevolgen voor ouderlijke rechten, en de afwezigheid van fraude of een ander erkenningsbeletsel aantoont. De uitspraken van 2026 maken deze documentatie bijzonder belangrijk.
Praktische beslisroute
Als het programma nog niet is begonnen, teken dan geen draagmoederschapsovereenkomst in Frankrijk en betaal geen Franse bemiddelaar in de veronderstelling dat een gratis of “alleen kosten”-model is toegestaan. Vraag eerst onafhankelijk Frans juridisch advies. Voor een buitenlands programma is een schriftelijk advies over het geldende recht van het bestemmingsland nodig, naast een afzonderlijke Franse beoordeling van de vaststelling van ouderschap in het buitenland en een mogelijke erkenningsroute in Frankrijk. Garanties van een agentschap moeten worden gecontroleerd en zijn geen juridische toestemming.
Als het kind al in het buitenland is geboren, stel dan vast wat het ouderschap bepaalt: een buitenlandse geboorteakte, een buitenlandse rechterlijke beslissing of beide. Verzamel het volledige dossier. Laat een advocaat rechtstreekse overschrijving onder artikel 47, exequatur onder artikel 509 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering en eventuele andere routes beoordelen. Ga er niet van uit dat adoptie altijd mogelijk is of dat exequatur de buitenlandse beslissing in een adoptie verandert.
Als erkenning is geweigerd of een procedure loopt, bewaar de beslissing, indieningsdata, betekeningsbewijzen en informatie over rechtsmiddelen. De uitspraken uit 2024 en 2026 kunnen relevant zijn voor toestemming en documentatie, maar vernietigen niet automatisch een eerdere beslissing en bepalen geen termijn. De advocaat moet de procespositie en beschikbare rechtsmiddelen snel beoordelen, met oog voor de behoefte van het kind aan een stabiele juridische status.
Houd het dossier waarheidsgetrouw. Wijzig geen akten, verzwijg geen deelnemers en dien geen tegenstrijdige verklaringen in. Als het dossier onvolledig is, verzamel dan rechtmatig ondersteunend bewijs en vraag zaakgericht advies in plaats van de lacune te verbergen.
Reikwijdte, beperkingen en conclusie
Dit overzicht is gebaseerd op het Franse Burgerlijk Wetboek, Wetboek van Strafrecht en Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, de Bio-ethiekwet en Franse en Europese rechtspraak die tot en met 22 oktober 2026 is geraadpleegd. Het bepaalt geen individuele strafrechtelijke aansprakelijkheid, certificeert geen buitenlands programma en garandeert geen overschrijving, exequatur, nationaliteit of reisdocumenten.
Frankrijk kent geen binnenlandse uitzondering voor altruïstisch draagmoederschap: artikel 16-7 maakt de overeenkomst nietig, ongeacht betaling. Strafrechtelijke aansprakelijkheid hangt af van het concrete strafbare feit en het gedrag van iedere deelnemer. Bij een kind dat in het buitenland is geboren, moeten buitenlandse akten en beslissingen afzonderlijk op erkenning worden beoordeeld, met aandacht voor toestemming, procedure, fraude en de rechten van het kind.
Laat vóór toepassing op een concrete zaak een Franse advocaat het geldende recht, de onderliggende stukken en de toepasselijke proceduretermijnen controleren. De uitkomst hangt af van de feiten en de gekozen route.
Primaire rechtsbronnen en rechterlijke uitspraken
- Code civil, article 16-7
- Code civil, article 16-9
- Code pénal, articles 227-12 et 227-13
- Code civil, article 47
- Loi n° 2021-1017 du 2 août 2021 relative à la bioéthique
- Code de procédure civile, article 509
- Cour de cassation, 1re chambre civile, 2 octobre 2024, n° 22-20.883
- Cour de cassation, 1re chambre civile, 2 octobre 2024, n° 23-50.002
- Cour de cassation, 1re chambre civile, 14 novembre 2024, n° 23-50.016
- Cour de cassation, Assemblée plénière, 3 juillet 2026, n° 24-50.028
- Cour de cassation, Assemblée plénière, 3 juillet 2026, n° 24-50.029
- European Court of Human Rights, Mennesson v. France, no. 65192/11, 26 June 2014
- European Court of Human Rights, Advisory Opinion P16-2018-001, 10 April 2019
- Frans Wetboek van Strafrecht, artikelen 113-2 en 113-6 tot en met 113-8 (territoriale werking strafrecht)
- Hof van Cassatie, Plenaire Vergadering, 4 oktober 2019, nr. 10-19.053








